2 października 2015 r., o godz. 19:00 w sali koncertowej Państwowej Szkoły Muzycznej II st. im. Władysława Żeleńskiego przy ul. Basztowa 9 w Krakowie odbędzie się koncert Prawykonań Utworów Akordeonowych.
Wydarzenie ma na celu prezentację wysokiej jakości artystycznych kompozycji z udziałem akordeonu jeszcze nie prezentowanych publicznie, stworzonych przez młodych krakowskich kompozytorów. W II edycji koncertu zostaną wykonane utwory krakowskich kompozytorów, zdobywców nagród i wyróżnień na konkursach kompozytorskich: Bożeny Boba-Dyga, Juliana Gołosza, Szymona Strzelca oraz Macieja Zimki.
W programie:
Szymon Stanisław Strzelec : Stadia Lazuru w czerni i bieli na akordeon, wiolonczelę i warstwę elektroakustyczną (2013-2014),
Maciej Zimka: Schwarzer Weg na wiolonczelę i akordeon (2013), Sonata na akordeon (2015),
Between Paths na akordeon (2015),
Julian Gołosz: Dissoi logoi na dwa akordeony i niemuzyka (2015),
Bożena Boba-Dyga: Kształty na głos, wiolonczelę i dwa akordeony (2015).
Wykonawcami koncertu będą:
Wiesław Ochwat (akordeonista, zwycięzca wielu prestiżowych nagród na konkursach instrumentalnych, obecnie doktorant Akademii Muzycznej w Krakowie),
Maciej Zimka (akordeonista i kompozytor, zdobywca wielu nagród na konkursach w kraju i zagranicy, stypendysta Stypendium Twórczego Miasta Krakowa),
Bożena Boba – Dyga (artystka polisensoryczna: śpiewaczka, poeta, konserwator dzieł sztuki i designer), oraz
Aleksandra Lelek (wiolonczelistka, zdobywca wielu prestiżowych nagród na międzynarodowych konkursach wiolonczelowych, obecnie doktorantka w Akademii Muzycznej w Krakowie, stypendystka Stypendium Twórczego Miasta Krakowa).
Wstęp na wydarzenie jest wolny.
PROJEKT JEST WSPÓŁFINANSOWANY ZE ŚRODKÓW GMINY MIEJSKIEJ KRAKÓW
1 . SZYMON STANISŁAW STRZELEC
Stadia Lazuru w czerni i bieli na akordeon, wiolonczelę i warstwę elektroakustyczną (2013-2014)
Tytuł odnosi się do osobistych doznań synestezyjnych, których doświadczam obcując z ideą strukturalnego studium, które stanowi niniejszy utwór. Lazur jako barwa przejrzysta choć trudna do wytyczenia, położona gdzieś pomiędzy szmaragdem a błękitem jest tutaj reprezentowana przez „kryształ interwałowy” – siatkę zależności wyprowadzoną z proporcji 5:3. W quasi-fraktalny sposób
ciąg 2, 4/3, 2/3, 2, 2/3, 4/3 i 2 organizuje ona rytm, wysokości dźwięków, harmonię oraz trwanie
segmentów formalnych. Tytułowe czerń i biel wynikają z faktu, że uderzenia rytmiczne są dla mnie
elementem bezkolorowym, przedstawiają lazurowy akord kodując go wzorami szatkowanych
odcinków czasowych. Mamy zatem do czynienia ze swoistą poliskopią, ukazującą materiał z kilku
perspektyw jednocześnie, z istotą, która jest i nie jest jednocześnie; przejrzystą, choć ukrytą; barwą
hybrydową w procesie jej stawania się. Utwór powstał dla Aleksandry Lelek i Macieja Zimki.
2. Maciej Zimka
Schwarzer Weg na wiolonczelę i akordeon (2013)
W zmarzłej dolinie Cienia śmierci,
gdzie gwiazd migocą sarkofagi,
buduję sobie dół – i nagi
z płomieniem schodzę w cienie śmierci. (Tadeusz Miciński)
Utwór jest subiektywnym muzycznym obrazem, który swoją tematyką obejmuje obszary ciemności. Droga ku cieniom, pełna lodowatego chłodu zawarta jest w posępnych, mrocznych, czarnych motywach. Akordeon i wiolonczela walczą między sobą i splatają się w śmiertelnym uścisku w różnych rejestrach. pochylając się nad dążeniem ku ostatecznemu celowi – kresowi.
Sonata na akordeon (2015)
Czteroczęściowa forma sonaty w XXI wiecznej odsłonie. Synteza różnych technik, pomysłów, środków które podporządkowane są jednemu motywowi:
I Allegro moderato. Largo. Allegro barbaro. Tempo I – oparta na quasi formie sonatowej z wykorzystaniem różnego rodzaju kontrapunktów, barw a nawet zjawiska aleatoryczności.
II Allegro ma non troppo – miniaturowe, minutowe scherzo.
III Largo – dialog kilku myśli które znajdują rozwiązanie w najwyższym rejestrze akordeonu.
IV Presto barbaro – toccata w formie ronda. Nieokrzesana, wręcz brutalna rytmika buduje ostateczną
kulminację.
Between Paths na akordeon (2015)
Utwór skupia się na zjawisku delay, który w akordeonie można naturalnie wykorzystać poprzez użycie dwóch niejednakowych dynamicznie manuałów. Z początku istnieje tylko jedna motywika. Z czasem motywy delayowane zaczynają jednak stanowić odrębny twór – tworzą się dwie ścieżki, dwie drogi, dwa ślady. Tworzą opór w stosunku do pierwotnej materii. Konflikt struktur odkrywa to, co znajduje się między ścieżkami.
3. JULIAN GOŁOSZ
Dissoi logoi na dwa akordeony i niemuzyka (2015)
Dissoi logoi – ćwiczenie retoryczne polegające na konstruowaniu dwóch argumentacji – broniącej i krytykującej dany problem. Dissoi logoi jest utworem przeznaczonym na dwóch akordenistów i nie-
muzyka. Jego centralnym problemem jest konfrontacja odbiorcami z dwoma ideami kompozytorskimi. Pierwszą z nich jest wpływanie na percepcję wykonawcy, tak by ona sama stała się
źródłem muzyki niezależnym od jego woli. W Dissoi logoi jest to osiągnięte za pomocą odebrania
każdemu z akordeonistów możliwości słuchania własnej partii muzycznej poprzez dostarczenie do ich uszu sygnału akustycznego partii wyłącznie drugiego z nich. Druga idea eksploatuje możliwość
wykonania części utworu bez kontrolowanego udziału wykonawcy w tworzeniu warstwy akustycznej.
Ta rola przypada nie-muzykowi, który odwzorowując proste symbole graficzne na powierzchni
guzików akordeonu wydobywa z niego dźwięk. Ostatecznie to słuchaczom pozostaje odpowiedź na
pytanie: czy muzyka może starać się mówić o muzyce bez straty na swojej wartości?
4. BOŻENA BOBA-DYGA
Kształty na głos, wiolonczelę i dwa akordeony (2015)
Kształty – to kolejny eksperymentalny utwór Bożeny Boba-Dyga. Artystka eksploruje przestrzeń tzw
grafiki muzycznej. Partytura graficzna pt. Kształty – (ang. Forms) jest konceptualnym przełożeniem
form wizualnych na formy muzyczne, zwraca uwagę muzyków i słuchaczy na istnienie kształtów
dźwięku. Utwór jest przewidziany go wykonania przez kilka instrumentów, które realizują różne
kształty, niektóre są skorelowane z naturą samego instrumentu, niekiedy kształty są pustą formą
inne natomiast wypełnia kolor, który również należy zinterpretować muzycznie. Dźwięki emitowane
przez instrumenty miejscami nakładają się i wtedy obserwować możemy jak podobny kształt brzmi w wykonaniu różnych improwizatorów na różnych instrumentach, miejscami natomiast pojedyncze
kształty pojawiają się solo lub nakładają na siebie różnorodne. Całość stanowi swoistą mozaikę.
