Czy wiemy wszystko na temat historii naszych dziejów? Czy wiedza podawana nam w podręcznikach, tłuczona do głowy przez nauczycieli, skrupulatnie utrwalana przez media jest prawdziwa? Zalecam sięgać po książki z gatunku historii alternatywnej z jednego tylko i wyłącznie powodu – uczą one myśleć inaczej, prowokują do zadawania pytań i do refleksji. A to powinien być prymarny cel literatury. Powieść Sandry Borowiecky „Ani żadnej rzeczy” jest idealnym przykładem takiej powieści.
28-letnia Zoja Pietrowna mieszka w Nowym Jorku. Pracuje jako handlarz nieruchomości w amerykańskiej korporacji. Stanowi obraz współczesnego everymana, kobiety sukcesu z zachodu, która żyje jak standardowy przedstawiciel klasy średniej – ma świadomość wielu rzeczy, ale raczej nie czuje potrzeby zmieniania biegu dziejów czy dokonania wielkich czynów. Jak w większości opowieści sensacyjnych, to historia odnajduje ją i zmusza do odkrycia największej tajemnicy naszej ery.
Akcja zaczyna się, gdy kobieta wraca do Polski, by pochować swoją babkę Zofię, której za życia nie miała okazji poznać. Wychowywała się w sierocińcu przyklasztornym, prowadzonym przez srogiego Ojca Bruno. Całe życie utrzymywana była w przekonaniu, iż jej rodzice osierocili ją zaraz po urodzeniu. Prawda jednak okazuje się być dużo bardziej skomplikowana. Odwiedzając dom swojej babci natrafia na zagadkowe zdjęcia, listy, które tylko mnożą jej pytania zamiast udzielać jakiejkolwiek sensowej informacji. Jej dalsze poszukiwania nie będą przyjemnością, ponieważ towarzyszyć im będzie presja czasu i niebezpieczeństwo ze strony tajnej organizacji, nieustannie depczącej bohaterce po piętach. Zoja dowiadując się prawdy o sobie poznaje również tajemnice dotyczącą początków chrześcijaństwa i wielką intrygę Watykanu, utrzymującego wiernych w kłamstwie od ponad 2000 lat. W to wszystko wplatają się również elementy historii współczesnej i czołowe postacie III Rzeszy (Adolf Hitler, Heinrich Himmler, Josef Mengele, Eva Braun). Brzmi intrygująco? Jeszcze jak.
Język powieści jak i sposób nakreślania sylwetek bohaterów jest bardzo prosty. Z tego względu akcja jest niezwykle wartka, wszystko dzieje się szybko jak w filmie. Choć wymagającym odbiorcom może przeszkadzać brak rozległych opisów i informacji o postaciach, które są tu ograniczone jedynie do spełnianych przez siebie ról, powieść spodoba się czytelnikom, przede wszystkim ceniącym sobie właśnie dobrą intrygę, która rozwija się liniowo. Taka charakterystyczna narracja: szybko i na temat, z pewnością wiąże się z doświadczeniem dziennikarskim autorki. Również opowiadana przez nią historia przypomina momentami śledztwo – można sobie wyobrazić ile szukania informacji na temat tajnych spisków, czytania dokumentów i książek o historii Kościoła kosztowało Borowiecky napisanie tej powieści. Choć, jak z doświadczenia z czasów studenckich wiemy – jeśli temat jest interesujący, to i praca przyjemniejsza.
„Ani żadnej rzeczy” ukazuje jakim szaleństwem jest nasza historia i fakt, iż wydaje nam się, że o wszystkim już wiemy, podczas gdy w rzeczywistości jest tyle pytań bez odpowiedzi, czarnych kart, wydarzeń wymazanych z pamięci. Po wielkim sukcesie „Kodu Leonarda da Vinci” Dana Browna (do którego często porównywana jest powieść Sandry Borowiecky) widać, jak wielkim zainteresowaniem cieszy się historia alternatywna i motyw niewyjaśnionych tajemnic Kościoła. Jeśli zatem lubicie opowieści przedstawiające różnorakie teorie spisków dziejowych (te bardziej i mniej prawdopodobne), ta pozycja jak najbardziej powinna przypaść wam do gustu. Thriller ten bowiem pochłoniecie w ciągu jednego wieczoru, i pozostanie wam (podobnie jak i mnie) niecierpliwe wyglądanie drugiej części.
Autor recenzji: Karolina Orlecka
Tytuł: Ani żadnej rzeczy
Autor: S.M. Borowiecky
Wydawnictwo: Szpalta
Data wydania: 18 grudnia 2015
Przeczytane dzięki uprzejmości: Wydawnictwo Szpalta
