Raport Panika Artiego Grabowskiego to spektakl, który umiejętnie miesza konwencje i gatunki. Od prostego gagu do szokowania i wbijania widza w fotel.
Reżyser używa konwencji stand-upu, aktorzy dyskutują z widzami, wcielają się w różne role i usiłują utrzymać maksymalne zaangażowanie publiczności.
Sztuka ma jednak głębsze przesłanie filozoficzne. Niektóre sceny i dialogi mocno zapadają w pamięci. Reżyser nie unika trudnych tematów, także tematów politycznych. Unika jednak taniego dydaktyzmu i taniej propedeutyki. Wysoko należy ocenić grę aktorską i interakcję jaką aktorzy nawiązują z widzami. Reżyserowi i aktorom udaje się w pełni zaangażować widzów w przedstawienie. Aktorzy nie tylko aktywizują widzów ale nawiązują z publicznością autentyczny dialog i dyskusję. Wielkie wrażenie robią dialogi i monologi filozoficzne, jest to prawdziwe wejście na tak zwany „meta poziom”
Raport Panika może być pewną wskazówką dla polskich reżyserów jak poruszać trudne i kontrowersyjne tematy a jednocześnie krytykując prymat zasady „Bóg, honor, Ojczyzna” samemu nie wpaść w banał i przewidywalność.
Autor recenzji: Łukasz Kołtuniak
Spektakl: Report Panika
Reżyseria: Marek Kościółek
Scenariusz: Arti Grabowski
Światło, dźwięk: Piotr „Jaszczur” Śnieguła
Reżyseria świateł: Piotr Nykowski
Obsada: Arti Grabowski
Spektakl obejrzany dzięki uprzejmości Teatru KTO i Staromiejskiego Centrum Kultury
