W tajemniczym świecie neurologii – „Burze w mózgu” Suzanne O’Sullivan (recenzja)

W swojej książce neurolog z ogromnym doświadczeniem przedstawia kolejne historie, które poznawała z niedowierzaniem i o których pozytywne zakończenie walczyła zaciekle. Sposób, w jaki opisuje przypadki swoich pacjentów sprawia, ze stają się oni bliscy czytelnikowi już po kilku zdaniach. W przeciwieństwie do powszechnego skojarzenia z chorobą psychiczną, w tym przypadku osoby przez większość czasu funkcjonują zwyczajnie. I tak aż do momentu, kiedy w ich otoczeniu pojawi się siedem krasnoludków, kiedy nagle wstaną i zaczną biec przed siebie, kiedy ich otoczenie na chwile zmieni się na to, które znamy z „Alicji w krainie czarów”. Kilka minut, które tak bardzo komplikują życie, a nawet mu zagrażają. Zdarza się, ze pacjent nie zorientowałby się, ze miał atak, gdyby go o tym nie poinformowano. Zdarza się, że odzyskuje świadomość w miejscu, którego nie zna, wśród przerażonych obserwatorów, których nigdy wcześniej nie widział.

Książka zawiera odniesienia do medycyny, krótkie, w przystępny sposób napisane fragmenty wyjaśniające, co było przyczyną danych objawów. Zawiera również przegląd sposobów na to, jak poradzić sobie nie tylko z samą chorobą, ale też z jej odbiorem przez społeczeństwo, z emocjami nie tylko swoimi, ale i najbliższych, z reakcjami osób, z którymi jesteśmy powiązani zawodowo. Miedzy słowami można znaleźć również temat wartości – jak bardzo zmienia się postrzeganie świata, nawet gdy choroba pozostaje w uśpieniu czy atak pojawia się raz w roku.

Bohaterowie książki, wszyscy ci pacjenci, którzy nie czują się bohaterami i woleliby nimi nie być, byli zapraszani do ośrodka prowadzonego przez autorkę książki i podłączani do całodobowego monitoringu. Jeśli oczekiwany atak nastąpił szybko, pacjent był wolny, a droga leczenia otwarta. Zdarzały się jednak przypadki spędzenia w zamkniętym ośrodku nawet kilku tygodni, przez cały czas w splątaniu kablami. Nie zawsze tez rezultat tych zabiegów był zgodny z oczekiwaniami pacjentów. Empatia i zadziwienie przeplatają się w odbiorze czytelnika na kolejnych stronach.

Komu polecam tę pozycję? Każdemu, ponieważ jestem nią zachwycona! Przekonywał mnie każdy jej aspekt-od medycznego, aż do emocjonalnego. Wiem już, że gdybym miała jeszcze raz dokonywać wyboru ścieżki edukacji, rozważyłabym mocniej neurologię, a teraz pozostaje mi hobbystycznie przyglądać się innym publikacjom o podobnej tematyce.