3 i 4 lutego o godz. 18:00 na Dużej Scenie Starego Teatru odbędzie się premiera spektaklu „Opera za trzy grosze” Bertolta Brechta z muzyką Kurta Weilla w reż. Ersana Mondtaga.
Co za historia, magiczna i poruszająca – sugestywny obraz świata gangsterów, spowity podniecającą egzotyką zbrodni w blasku księżyca nad Soho. Światowy sukces ta najsłynniejsza jak dotąd niemiecka sztuka zawdzięcza także temu, że pod pokrywą bezwstydnego dowcipu i zmysłowej muzyki łatwo przeoczyć tkwiące wewnątrz zło, głęboką socjopatię. Ale kiedy, jak efekt narkotyku, znika teatralna iluzja, fabularna matrix – zaczynamy spoglądać na tych wszystkich morderców, kurwy, oszustów, gwałcicieli, jak na odbicie w lustrze. Okazuje się, że najbardziej skrajny margines społeczeństwa to w istocie jego zepsuty rdzeń: nieustająca walka o pozycję, radość czyimś kosztem, wyszukiwanie ofiar, wzajemne gnębienie i pożeranie się.
Europejski teatr iluzji stracił swą siłę oddziaływania. Podobnie jak Brechtowscy seksowni gangsterzy wkraczają na scenę ze społecznych marginesów – tak w coraz większym stopniu kryzys zrodzony na marginesie i obrzeżach porządnego społeczeństwa zaczyna zawłaszczać nasz piękny burżuazyjny teatr. Kapitalizm, który przerodził się w kleptokrację, a następnie w gospodarkę wojenną, szydzi z romantycznej wiary w to, że kontrakty i handel zapewnią ochronę przed chciwością i przemocą, bo w istocie one właśnie są jego naturą.
Mackie Messer (po polsku: nóż czyli Majcher) przeobraził się w Mackiego MeZera i przyozdabia tym „Z” swoje czołgi.
Ersan Mondtag sięga w głąb koszmaru kryjącego się pod powierzchnią tej szykownej, nietuzinkowej sztuki. Koszmaru wszechobecnego w świecie, w którym 97% dóbr jest w posiadaniu 3% społeczeństwa. Gdzie zwykli ludzie są eksploatowani przez dyktatorów, traktowani jak towar, zastraszani. Gdzie filantropi szykują bunkry na czas apokalipsy, a system, niczym zombie, chciałby pożreć wszystko. Mondtag przedstawia ten koszmar w sposób tak wyrazisty i mroczny, że powstaje nadzieja, iż obudzimy się zdumieni i ujrzymy samych siebie takimi, w jakich nie przestawał wierzyć Brecht: nie jako konkurentów walczących o pozycję i szukających ofiary.
Ale jako ludzkie istoty pomagające sobie nawzajem.
Thomaspeter Goergen
Spektakl dla widzów dorosłych.
Patronem medialnym jest Onet.
OBSADA:
Przemysław Przestrzelski – Mackie Majcher
Beata Paluch, Anna Radwan – *Celia Peachum
Krzysztof Zawadzki – Jonatan Peachum
Magda Grąziowska, Alicja Wojnowska* – Polly Peachum
Dorota Segda – Jenny- Knajpiarka
Stanisław Linowski – Brown
Paulina Kondrak, Małgorzata Walenda (gościnnie) – *Lucy Brown
Bogdan Brzyski – Filch
Krzysztof Stawowy – Smith
Iwona Budner – Betty
Małgorzata Gałkowska – Dolly
Aldona Grochal – Molly
Urszula Kiebzak – Stara Prostytutka
Beata Malczewska – Vixen, Królowa, Pastor
Bolesław Brzozowski – Walter
Bartosz Gomoła (gościnnie) – Jimmy
Grzegorz Grabowski – Matyjas
Mikołaj Kubacki – Kuba
Rafał Jędrzejczyk – Edek
Performerzy:
Kinga Verena Jeż (gościnnie)
Piotr Mateusz Wach (gościnnie)
* rola dublowana
Zespół muzyczny:
Piotr Nowak (trąbka)
Konrad Pisera (trąbka)
Leszek Nowotarski (saksofon, klarnet, flet)
Bartosz Bętkowski (saksofon, klarnet, flet)
Robert Szczerba (puzon)
Mateusz Dudek/Kacper Tracz (bandoneon, akordeon)
Grzegorz Frankowski (kontrabas)
Krzysztof Oczkowski/ Piotr Grodecki (banjo, gitary, wiolonczela)
Leszek Lorent (perkusja)
Justyna Skoczek (pianino, harmonium, celesta)
TWÓRCY:
Ersan Mondtag – Reżyseria, scenografia, choreografia
Alexander Naumann – Współpraca artystyczna
Justyna Skoczek – Kierownictwo muzyczne
Ada Bystrzycka – Reżyseria świateł
Josa Marx – Kostiumy
Thomaspeter Goergen – Dramaturgia
Maja Wisła-Szopińska, Piotr Sędkowski – Asystenci reżysera
Alexander Naumann, Jerzy Basiura – Asystenci scenografa
Julia Ulman – Asystentka kostiumografa
Agata Dąbek – Współpraca dramaturgiczna
Krzysztof Sokołowski – Inspicjent/Sufler
Kurt Weill – Muzyka
Materiały prasowe: Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie
