Joanna Mazur zniknęła.
Nie zostawiła listu. Nie uprzedziła znajomych. Nie zaszyła się w urokliwym pensjonacie, by w spokoju pisać kolejną książkę. Na autostradzie pod Wrocławiem znaleziono jedynie jej Porsche. Samochód stał z otwartymi drzwiami, a po właścicielce nie było śladu.
Pisarka wielokrotnie ryzykowała, by poznać prawdę. Tym razem to jej życie, decyzje i tajemnice trafiają pod lupę śledczych.
Do poszukiwań angażują się Eryk Kot z Wrocławia, Jarosław Borkowski z Łodzi i Piotr Jabłoński z Poznania. Trzech komisarzy, trzy różne temperamenty i trzy różne pomysły na rozwiązanie sprawy. Teoretycznie wszystkich łączy jeden cel. W praktyce ich współpraca momentami przypomina bardziej walkę kogutów (a może raczej psów?) niż wzorowo działający zespół śledczy.
Jaro kieruje się emocjami. Eryk stawia na chłodną analizę faktów. Najbardziej zastanawiający pozostaje jednak Piotr. Choć zna Joannę najdłużej, jego reakcje nie zawsze są takie, jakich moglibyśmy się spodziewać. I właśnie to sprawia, że od pewnego momentu trudno przestać obserwować go z większą uwagą.
Muszę przyznać, że spośród całej trójki najbardziej kupiłam Jara. Nawet wtedy, gdy próbuje obrócić zniknięcie Joanny w żart, rzucając:
„Założę się, że to promocja jej nowej książki. Liczy, że zrobi szum. Bo książki to nuda, wiesz?”
Trudno jednak uwierzyć, że naprawdę tak myśli. To raczej próba zagłuszenia niepokoju, który z każdą kolejną stroną staje się coraz bardziej widoczny. Emocje biorą u niego górę częściej, niż powinny, ale trudno mieć mu to za złe. I chyba właśnie dlatego tak łatwo mu kibicować. 😉
A skoro o kibicowaniu mowa, nie sposób pominąć Romea, wiernego słuchacza Jara, który po raz kolejny udowadnia, że do bycia ważną postacią tej serii wcale nie jest potrzebna policyjna odznaka.
Z kolei we Wrocławiu ponownie meldują się Charty, a wraz z nimi mój niezmienny faworyt.
„Nie był to może najbardziej reprezentacyjny członek elitarnej grupy, ale na pewno najbardziej imponujący rozmiarowo”.
Tak, chodzi o Ropucha. I tak, nadal mam do niego ogromną słabość. 😊 I nie, nie przekupił mnie Raffaello.
Ale sympatyczne powroty to tylko dodatek. Najważniejsze pozostaje pytanie: co tak naprawdę stało się z Joanną Mazur? I właśnie wokół tej zagadki autorka buduje historię, która potrafi skutecznie utrzymać czytelnika w niepewności.
Pomagają w tym również rozdziały sięgające do przeszłości. Fragmenty poświęcone Robertowi pozwalają lepiej zrozumieć nie tylko jego historię, ale również decyzje podejmowane przez Joannę. Dzięki nim obraz relacji między bohaterami staje się pełniejszy, a niektóre wydarzenia nabierają zupełnie innego znaczenia.
Mam jednak wrażenie, że nie wszystkie karty zostały tu wyłożone na stół. Po zakończeniu zostało mi kilka pytań, a niektóre wątki wydają się skrywać więcej niż autorka zdecydowała się ujawnić.
Mimo tego niedosytu „Zabójca” dostarczył mi dokładnie tego, czego oczekuję od książek Joanny Opiat-Bojarskiej: dynamicznej akcji, bohaterów z charakterem, świetnych dialogów i emocji, które nie pozwalają przejść obok tej historii obojętnie.
No i jeszcze jedno. Gdyby Joanna poruszała się Toyotą C-HR, to wiadomo, bezawaryjnie dotarłaby do celu. A Porszak? No cóż. Jak widać, może zepsuć się na trasie równie skutecznie jak zwykła Škoda. 😉
Autor recenzji: Anna Joanna Brzezińska
Tytuł: Zabójca. Nie szukaj mnie. Tom 3
Autor: Joanna Opiat-Bojarska
Wydawnictwo: Chmury
Data premiery: 10.09.2025
Za egzemplarz recenzencki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Chmury
