Dobrze mieć po swojej stronie człowieka, który nie kalkuluje, nie szuka wymówek i nie odwraca wzroku, gdy zaczyna być niebezpiecznie. A jeśli tym człowiekiem jest Bezimienny, to nawet w sytuacji bez wyjścia nie wszystko jest jeszcze stracone.

W „Wyższej konieczności” Wojciech Chmielarz po raz kolejny wrzuca Bezimiennego w sam środek wydarzeń, w których stawką są nie tylko wielkie pieniądze, wpływy i polityczne układy, ale również życie osób, na których naprawdę mu zależy. Tym razem nie obserwujemy już wyłącznie samotnego wojownika, który wpada w kłopoty, by ratować innych. Autor pozwala nam zajrzeć nieco głębiej i poznać ludzi tworzących jego świat. A uwierzcie mi, w tej rodzinie zdecydowanie nie ma miejsca na nudę. To właśnie dzięki tym relacjom możemy spojrzeć na Bezimiennego z nieco innej perspektywy. Nie tylko jak na bezkompromisowego twardziela, który zawsze znajduje wyjście z najgorszych tarapatów, ale także jak na człowieka, który ma o kogo walczyć.
„Byłby w stanie podpalić cały świat, żeby cię ocalić. Zniszczy wszystko, co stanie mu na drodze. Jest jak cholerny żywioł, pożar lub powódź, nic go nie powstrzyma”.
To zdanie doskonale pokazuje, jak wysoką cenę gotów jest zapłacić za tych, których kocha.
Podobało mi się również to, że za sensacyjną warstwą tej historii kryje się coś więcej. W tle znajdziemy polityczne rozgrywki, wielkie pieniądze oraz ludzi przekonanych, że stoją ponad prawem. Autor co jakiś czas wbija też szpilkę światu polityki i muszę przyznać, że te nawiązania wyjątkowo przypadły mi do gustu. Dzięki temu „Wyższa konieczność” nie jest jedynie historią o walce dobra ze złem, ale także opowieścią o wpływach, manipulacjach i cenie, jaką czasem płaci się za władzę. A że wiele z opisanych mechanizmów i poruszanych tematów brzmi aż nazbyt znajomo, o trąceniu myszką nie ma tu mowy.
Nie zabrakło też bohaterów, którzy potrafią przyciągnąć uwagę. Ornitologiem nie jestem, ale Chmielarz skutecznie przekonał mnie, że Sowę lepiej obserwować z bezpiecznej odległości. W końcu na pytanie, czy najlepiej działa w nocy w kontekście swojego nazwiska, odpowiada: „To oznacza, że jestem drapieżnikiem”.
Co ciekawe, mimo że tym razem dowiadujemy się o Bezimiennym więcej niż kiedykolwiek wcześniej, nie stracił on nic ze swojego uroku. Nadal pozostaje człowiekiem, który najpierw działa, a dopiero później zastanawia się, jak bardzo właśnie skomplikował sobie życie. I właśnie za to wciąż tak dobrze śledzi się jego kolejne przygody.
Nie oznacza to jednak, że „kupiłam” wszystko bez zastrzeżeń. Wątek Maksa pozostawił mnie z kilkoma pytaniami, a jedna z telefonicznych rozmów sprawiła, że przez chwilę zaczęłam podejrzewać, iż Bezimienny dysponuje znacznie większymi możliwościami, niż dotąd sądziłam😉.
Mimo tych drobnych zastrzeżeń było to bardzo udane spotkanie. Cieszy mnie, że po pięciu tomach nadal mam ochotę wracać do tego bohatera, a to chyba najlepsza rekomendacja, jaką mogę wystawić całej serii. Wojciech Chmielarz po raz kolejny udowodnił, że potrafi połączyć sensacyjną historię z wyrazistymi postaciami i tematami, które brzmią zaskakująco aktualnie. Jestem więc ciekawa, czy będzie mi dane spotkać go ponownie. Bo choć dziś znam już jego imię, w mojej głowie nadal pozostanie przede wszystkim Bezimiennym.
Autor recenzji: Anna Joanna Brzezińska
Tytuł: Wyższa konieczność
Tom 5 cyklu z Bezimiennym
Autor: Wojciech Chmielarz
Wydawnictwo: Marginesy
Data premiery: 30.09.2026
Za egzemplarz recenzencki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Marginesy