Gorzkie barwy życia, rajskie kolory obrazów – recenzja „Fridy” Teatru Współczesnego

Spojrzenie Naturskiego na postać Fridy jest świeże, wyważone i pozbawione patosu. Komedia miesza się z refleksją, piękno z goryczą. Malarka zostaje pokazana po ludzku — ze zwyczajnymi pragnieniami i codziennymi rozczarowaniami. Aktorki wcielające się w kilka ról — Honorata Sokół i Katarzyna Gołąb — radzą sobie doskonale, bawiąc się kolejnymi postaciami, które przyszło im zagrać. Umiejętnie ożywiają bohaterów i bohaterki, nadając im nowe odcienie. Dobrze też zgrywają się na scenie — wszak w sytuacji odgrywania kilku ról przez dwie osoby jakościowa współpraca jest kluczowa. Sceny się nie dłużą, ale nie ma też nadmiernie dynamicznych skoków w biografii — żaden etap życia kobiety nie zostaje pominięty. Dynamika przejść między kolejnymi wątkami w życiu malarki jest odpowiednio wyważona. Scenografia i kostiumy bardzo dobrze współgrają ze światłem i oprawą muzyczną, tworząc barwne tło dla życia bohaterek. Strój i makijaż zresztą stają się szczególnie dla Fridy symboliczne — są narzędziem walki o godne, wartościowe życie. Warto zwrócić też uwagę na bardzo estetyczny plakat spektaklu, dobrze wpisujący się w jego stylistykę.

Spektakl pokazuje wizerunek Fridy, którego jeszcze nie znaliśmy, uzupełniony o rodzinny i zdrowotny kontekst, nadający bohaterce większej głębi. Ukazuje ją nie tylko jako malarkę, ale też siostrę, żonę, aktywistkę czy po prostu — kobietę. Daje nam również gorzką refleksję na temat tego, że nie wszystkie marzenia się spełniają. Czasem jedyne, co możemy zrobić, to wziąć do ręki narzędzia, jakie mamy, i tak jak Frida — w miarę możliwości — namalować z nich najpiękniejsze dzieło, jakie umiemy. Nawet jeśli nigdy nie będzie idealne i dokładnie takie, jakie sobie wyśniliśmy.